De Ontdekking van de Hemel………., uh La Chouffe!

DOOR PETER AALDERS – Mijn eerste kennismaking met La Chouffe was in 1985 of 1986 in het dorpje Moinet geloof ik. Al langere tijd waren we lange weekenden in Hinterhasselt bij Troine, in Noord Luxemburg te vinden, om onze grootste hobby, het wielrennen, te beoefenen. Kilometers reden we in zo’n lang weekend.Ritten naar Vianden, Echternacht, Diekirch, Ettelbruck, Wiltz en naar Petit Swiss met al zijn mooie klimwerk, werden afgelegd maar ’s avonds genoten we van Luxemburgse biertjes.

Tot in de late uurtjes werkten we veel (en veel) verschillende soorten naar binnen zoals Bofferding, Diekirch, (Altmunster, Donkle Béer en pils van) Mousel en Cambrinus, want we waren jong en je wilt wat. Ons favorieten waren de biertjes van Simon, zoals Régal en pils en onze gastheer Frank bewaarde in de winter voor onze zomerse weekeindjes de winterse Noël biertjes. We waren in onze Achterhoek in die tijd ook nog niet veel gewend wat deze buitenlandse lekkernijen betreft. De meesten hielden het bij het, nog steeds niet te versmaden, Grolschbiertje! Daarom namen we ook geregeld stiekem een kratje Simon mee over de grens naar huis, om vrienden en bekenden er van mee te laten genieten. En als die leeg was werd het weer tijd voor weer een weekendje Hinterhasselt. Pas veel later begon onze favoriete kastelein in ons dorp, Hoegaarden grand Cru te verkopen. een ware lekkernij!

In ‘85 of ’86 waren mijn broer en ik weer eens uitgerukt naar ons vakantieadres om er de nodige touren te maken. De 1e dag reden we via Clervaux en Hosingen naar rivier de Our om daarlangs naar beneden naar Vianden te fietsen, onderweg de ondergrondse waterturbines te bezoeken, in Vianden het kasteel te bezichtigen en dan naar boven naar het indrukwekkende bassin, welke in de stille uurtjes wordt volgepompt met water uit de Our en in de drukke uren dan weer leeg loopt en de turbines beneden aan het werk zet om energie te produceren. Een indrukwekkende dag, maar het werd later en later en donkerder en zonder verlichting op onze karretjes en dus met gevaar voor eigen leven, op een onbekend terrein kwamen we ’s avonds in het pikkedonker en hongerig op ons vakantieboerderijtje aan. Frank en zijn vrouw hadden zich erge zorgen gemaakt en waren blij dat we zonder kleerscheuren weer terug waren. Corrie zorgde voor een warme maaltijd en Frank zorgde onder het eten voor de nodige biertjes terwijl wij verhaalden over “onze avonturen”. Ik was te moe om veel te drinken en ging niet veel later naar bed terwijl mijn broer nog menig keer over onze dagrit moest vertellen onder het genot van menig drankje. En dat was dus mijn geluk!! Want de volgende morgen stond ik al weer vroeg naast mijn bed terwijl mijn broer kond deed van een “onverklaarbare” hoofdpijn en nog even bleef liggen. Beneden was Frank, elektricien van beroep, bezig gereedschap in zij bestelbus aan het laden. “Moet je werken vandaag?”, vroeg ik. Maar hij vertelde dat hij in zijn vrije tijd vrijwilligerswerk deed in een pas geopend cultureel centrum in, naar ik nu meen, Moinet, enkele kilometers verderop. Daar had op vrijdagavond een bekende Belgische troubadour, Johan van Minnen (?) opgetreden en de installatie had die avond een vervelende brom geproduceerd omdat de aarding niet goed was. Hij ging een nieuwe aardlekpunt slaan. Omdat mijn broer toch nog lag te knorren vroeg ik of ik hem kon helpen. “Je gaat maar mee”, zei hij en we vertrokken. Daar aangekomen zag ik een prachtige, tot theatertje omgebouwde molen met daarnaast, in een verbouwde loods, een leuk cafe/restaurantje welke alleen geopend was tijdens voorstellingsavonden maar altijd open stond. De beheerder vertelde dat hij de rest van de dag niet meer aanwezig was maar dat hij voor ons een versnapering in het cafe had gezet. Na een uurtje was ons werkje gedaan en we betraden het restaurantje waar een driekwart liter fles, die ik alleen maar kende als wijnfles, met 2 prachtige glazen met een Kabouter erop. “Een Kabouter, het zal wel zo’n babydrankje zijn”, dacht ik in eerste instantie. De kroonkurk ging er af en tot mijn verbazing zat er nog een kurk in de hals. “Wijn”; dacht ik toen maar in de glazen schuimde het als bier en zo zag het er ook uit! Voorzichtig nipte ik aan het glas ………………., en viel bijna achterover van genot! Een Hemelse drank beminde mijn smaakpapillen en ik heb zoiets later nooit meer meegemaakt. Ik heb rondgekeken of er misschien nog meer van deze Godendrank in het etablissement aanwezig was maar helaas! “Waar krijg ik dit, Frank, hoe kom ik hier aan, ik wil hier meer van!!” Frank vertelde dat de brouwerij niet ver weg was: “Via Houfalize, de (nu) oude autoweg naar Luik nemen en al snel bij een Shell-benzine station linksaf naar Achouffe. “De brouwerij ligt midden in het dorp”.

Terug bij de boerderij heb ik mijn broer zo gek gekregen om die 20 kilometer met me mee te gaan. “Het dorp”, noemde Frank Achouffe. Een kerk, een restaurant en een grote witte boerderij meer was het niet in mijn verbeelding. Maar die boerderij bleek de brouwerij te zijn en er was een winkeltje bij. Daar hebben we onze eerste Chouffejes, bierfiltjes en een paar glazen gekocht en vanaf dat moment reden we, na ieder lang weekend in Luxemburg, op de terugweg langs Achouffe om het voor ons “Geel Gouden Godendrankje” in te slaan. Latere vakanties in Ardennen en Luxemburg werden op de terugweg steeds gebruikt om een voorraadje aan te leggen, aangevuld met Kabouterkaas en kabouterkoffielikeur en een smakelijke maaltijd in de oude brouwerij. We reden er kilometers voor om. Maar ‘t moest en ‘t zou! Helaas zijn we er de laatste 5 jaar niet meer geweest. De romantiek is er helaas een beetje af voor ons want tegenwoordig kan gelukkig iedereen in “Holland” genieten van onze La en Mc Chouffe maar ze blijven “onze ontdekking” en dit verhaal wordt nog vaak verteld aan iedereen die het wel (of ook niet) wil horen. Een beetje van die romantiek voel ik nu weer in mij opkomen omdat een aantal bokbiertjes 6666, die hier niet overal te krijgen zijn, mij helpen om dit verhaal aan het papier toe te vertrouwen! In (iets) meer dan 100 woorden………….., maar dat zal wel aan de biertjes liggen.

Blijf op de hoogte

Meld je aan op de nieuwsbrief voor tips en de nieuwste weetjes.