Westvleteren & Sint Bernardus; een smaaktest op vakantie

4 september 2017 om 11:21

René gaat op vakantie en neemt mee: Westvleteren Goud, Westvleteren Blauw en Westfleteren Groen. De helft heeft hij mee op sleeptouw genomen voor een bevriende bierliefhebber in Italië en dat wordt beloond! Een paar dagen later krijgt hij als bedankje een Westvleteren Goud uit 2004 in zijn handen gedrukt. Dat vraagt natuurlijk om een smaaktest!

Door René van den Berk

Wat een fijn cadeau zo op vakantie! Laat ik nou toevallig zelf nog een kleine hoeveelheid Westvleteren Goud 2017 in bezit hebben. Een campinggenoot heeft in de caravan een Sint Bernardus 12 uit 2017 staan. Deze laatste twee zijn al zo vaak met elkaar vergeleken, een oude Vleteren is dus een geduchte kandidaat in dit rijtje van drie.

Sint Bernardus 12 (2017)

Zodra je het flesje ontdoet van zijn kroonkurk komt er een rijk aroma van moutnoot met Belgische gist vrij.  Daarnaast ruik ik een geur van karamel verpakt met rijp fruit en druiven. Ook de geur van kruiden- en gerstsuiker komt omhoog.
Wanneer ik ga proeven is bij de eerste slok de mout meteen aanwezig, zacht en romig met een mengeling van karamel toffee. Ook is hij lekker fruitig met o.a. druif en vijgen. De alcohol die ik proef is, is aangenaam te noemen. Het geheel is perfect in balans. De afdronk wordt verpakt door alcohol die met finesse verwarmt. Het koolzuur in deze jonge Quadrupel is prikkelend maar niet overheersend.

De Westvleteren XII (2017)

Gezien de Bernardus 12 en Westvleteren 12 al zoveel met elkaar vergeleken worden wil ik wel graag met nieuwe informatie komen… In al die jaren Westvleteren heb ik deze nog niet veel kunnen proeven door de beperkte verkrijgbaarheid maar dit keer heb ik het bier bewuster ervaren. Zeker na het proeven van de Sint Bernardus 12 is mijn eerste bevinding dat de smaak en het aroma van de Westvleteren aanzienlijk zijn veranderd met de stijging van de temperatuur. Ik ervaar de smaken iets prominenter dan bij de Sint Bernardus 12. Het is eerst meer een fruitig aroma en vervolgens gekarameliseerd. Er is één ding dat mij een beetje tegenvalt, het koolzuur is stukken meer aanwezig is dan bij de Sint Bernardus 12. De zoete nasmaak gaat gepaard met een matige bitterheid en pittige alcoholische nasmaak. Vergeleken met de jonge Bernardus is deze markanter.

De Westvleteren XII (2004)

Aan het begin van de vakantie heb ik dus onverwacht dus een fles van 2004 ontvangen. Uit persoonlijke collectie bleek achteraf. Ik ben geen fanatiekeling die zijn bieren lang bewaard. Het is vakantie en dus geen betere tijd om er een open te trekken. Het aanzicht lijkt iets donkerderbruin en hij heeft een minimale kraag. De geur was vanaf het begin al mooi, erg romig en zoet. Je ontdekt meteen het gekonfijte fruit, meer romige van toffee en zeer beperkte alcohol.

De smaak van dit bier is volwassener. Het is echt een genot in de mond. Het jaren rijpen heeft plaats gemaakt voor een romig en zoete toffee smaak. Met natuurlijk ook het gekondfijte (o.a. rozijnen) fruit wat het geheel afmaakt. Het kruidige, pittige en alcoholistische komt niet meer naar voren als bij de andere twee. De leeftijd eist zijn tol dus absoluut niet! Het is bijna zonder dat ik heb er maar één heb.

The winner is…

Voor ik mijn eindconclusie geef vind ik een klein stukje geschiedenis op zijn plaats:

Zoals de meeste fantatiekelingen weten heeft Saint-Bernardus in Watou enkele jaren Westvleteren mogen brouwen. Uiteindelijk kwam het weer bij de monniken zelf terecht. Zo niet, mocht het ook niet de kenmerking ‘Trappist’ dragen. Dit moet namelijk binnen een ‘Trappistabdij’ worden gebrouwen.

“Zijn ze echt hetzelfde dan?!” hoor ik je vragen gezien Saint-Bernardus het recept heeft. Nou, niet helemaal! Gezien enkele factoren de bieren onderscheiden. Water is een belangrijk ingrediënt bij het brouwen. Hetgeen al verschilt bij beiden. Een tweede factor is het gist. De brouwerijen gebruiken een ander type gist. Dit geeft de bieren een net iets andere smaak. En als laatste zijn het brouwers zelf. Ondanks hetzelfde recept krijg je door de verschillende ingrediënten toch een ander eindresultaat.

De smaakconclusie daarentegen is dat beiden geweldige bieren zijn die een stuk brouwgeschiedenis delen.

Maar puur qua smaak zijn ze zeker niet hetzelfde. De jonge Westvleteren XII heeft enigszins meer pit, kleine bitterheid en prominentere koolzuur aanwezigheid bij openen. Daar houd je van of niet. Ik kan zelf niet echt een terechte winnaar aanwijzen.

Wat ik wel kan zeggen is, dat de oude Trappist overduidelijk de overall winnaar is. De aroma’s en (na)smaken vormen bijna een soort poëtisch en volmaakt geheel. Een meesterwerk dat klopt van begin tot eind.

Mijn advies? Krijg je een paar Westvleteren XII in je bezit? Leg dan in ieder geval meer dan één fles weg om te rijpen. En delen, daar zou ik niet aan beginnen, doe je op eigen risico!

Blijf op de hoogte

Meld je aan op de nieuwsbrief voor tips en de nieuwste weetjes.