Trainingsweekend in België: Hardlopen en bier drinken

15 april 2017 om 15:54



Trailrunningevenementen, -trainingskampen en trainingen in België en Nederland gaan steeds vaker samen met speciaalbier. De vaste gewoonte van fanatieke zuidelijke wielertoeristen om tijdens de pauze of aan het eind een trappistje te pakken begint voet aan de grond te krijgen binnen het trailrunnen.
 Er zijn al meerdere edities georganiseerd van de La Chouffe trail in Houffalize of de trail des Trappistes in Florenville. 

“Er gaat toch niets boven een lekker speciaalbiertje na een ultratrail van boven de 50 km.”


Door René van den Berk



Eind februari komt er een Facebook-oproep voorbij voor een trainingsweekend in Sy aan rivier de L’ourthe in Waals, België. Zonder maar een seconde na te denken schrijf ik mij in. Wat een paar weken later volgt, is de samenkomst een groep van acht mensen tussen de 36 en 48 jaar, die bijna allemaal de passies delen voor de natuur, trailrunning en speciaalbier.



Smokkelen

De Tukhut van de KNBV is onze bestemming. 
Ik had nog gedacht om een 0,75 cl fles speciaalbier mee te smokkelen tussen m’n trainingskledij. Alleen dit is strikt verboden. Onze verblijflocatie blijkt zelf over wat Belgisch bier te beschikken. Dan daar maar op vertrouwen.



Eenmaal gearriveerd maken we ons klaar voor een eerste trainingssessie. De vrijwilligster die dit weekend de hut beheert, is nog niet aanwezig. We trekken eropuit voor een tocht van bijna 20 kilometer en 500 hoogtemeters door de Waalse heuvels. 
De laatste kilometers omhoog en omlaag vallen me zwaar. Dit zijn mijn benen totaal niet gewend. Ik verheug me de laatste kilometers dan ook op een heerlijk koud Belgisch biertje.

Beperkte keuze

De keus in de hut is niet groot, maar wel solide. Westmalle Dubbel of tripel is niet waar mijn oog op valt als we onze spullen gedropt hebben in de slaapvertrekken. Ik zie een lokaal blond speciaalbier dat ik nog niet ken. “Waarom ook niet? Zo’n Durboyse Blond moet toch wel smaken”, denk ik. Ik word verrast door een fris, moutig en niet al te kruidig blond biertje. Rustig geniet ik samen met Mathieu van deze nieuwe parel, terwijl we het over het eten hebben.



Kriek

Uiteindelijk lopen we na een uurtje rusten samen naar het dichtstbijzijnde restaurant. M’n dorst is niet gelest. De menukaart bestudeer ik kort, want die spaghetti bolognese ziet er prima uit. Ik blader al snel door naar de bierkaart. Waarbij de Kriek Max van Jacobins meteen opvalt. Niet omdat ik nou zo’n fan ben van Kriek- en Lambiksoortige bieren, maar omdat ik dorst. Het is niet de meest perfecte spijscombinatie, maar toch gaat het er goed in.



Koolhydraten

Als later in de avond iedereen gearriveerd is bespreken we de rest van het weekend. We hebben tenminste nog twee lange tochten te plannen voor de zaterdagmiddag en zondagochtend. 
Ik droom op dat moment meteen al weg naar de heerlijke bieren die ik achteraf kan drinken om m’n dorst te lessen en m’n lichaam te laten herstellen. Alcoholrijke bieren zijn het toch niet. Ze bevatten net genoeg koolhydraten om de suikerspiegel op peil te krijgen zonder meteen van de wap te zijn.

 Wat volgt is een super mooi trainingsweekend vergezeld door een zeer bescheiden selectie fijne speciaalbieren.

Blijf op de hoogte

Meld je aan op de nieuwsbrief voor tips en de nieuwste weetjes.